2010/May/16

 

15 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 - อาม่า (ฝ่ายแม่) เสีย
16 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 - อากง (ฝ่ายแม่) เสีย ศิริอายุ 94 ปี

 

อา่ม่าฝ่ายพ่อเสียไปก่อนผมเกิด อากงฝ่ายพ่อเสียไปตอนที่ผมยังเด็ก สิ่งเดียวที่ผมจำเกี่ยวกับอากงฝ่ายพ่อได้คือ งานศพของท่าน ไม่น่าเชื่อว่าผมยังจำภาพตอนงานศพนั้นได้ชัดมาก แต่กลับไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับอากงก่อนหน้านั้นเลยแม้แต่นิดเดียว

อากงอาม่าฝ่ายพ่อเป็นคนจีน มาจากจีนทั้งคู่

 

อากงฝ่ายแม่เป็นคนจีนล่องเรือมาจากจีน ส่วนอาม่าเป็นครึ่งไทยจีน
(แก้ไข คิดว่าอาม่าเป็นไทยมาตลอดเลย ไล่ไปไล่มา อ้าว มีเชื้อจีนด้วย )

ก่อนอาม่าจะเสีย ท่านมีอาการหลงลืมลูกหลาน หลงลืมว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่ แต่ยังจำชีวิตประจำวันในอดีตของท่านได้ ส่วนอากงเป็นคนแข็งแรงมาก เดินเหินได้จนกระทั่งวันสุดท้ายก่อนท่านเข้าโรงพยาบาล ท่านยังคงมีความจำดีเลิศ จดจำทุกอย่างได้ ใส่ใจลูกหลานแม้ช่วงเวลาสุดท้่ายที่ท่านรู้สึกตัว

เมื่อ กันยายน พ.ศ. 2552 ลูกของอากงพาท่านกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดที่ประเทศจีน เพราะเห็นว่าท่านยังแข็งแรงพอจะเดินทางไปได้ แม้จะอายุมากและไม่มีใครพูดภาษาจีนกับท่านในไทยเลย แต่ท่านก็ยังคงสามารถพูดภาษาจีนสื่อสารกับญาติฝ่ายจีนได้อย่างคล่องแคล่ว ญาติฝ่ายจีนก็ต้อนรับเลี้ยงดูปูเสื่อเป็นอย่า่งดี และยังบอกด้วยว่าจะมาเยี่ยมที่ประเทศไทยบ้าง น่าเสียดายอยู่บ้างที่ท่านเสียก่อนจะได้พบปะกับพวกเขาอีกครั้ง แต่การที่ท่านได้กลับไปเยี่ยมบ้านเกิดก็นับว่าเป็นการตัดสินใจที่ดีในช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดแล้ว

 

ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่้านมา มีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้นเกี่ยวกับอาม่า (ฝ่ายแม่) เท่าที่ทราบและจำได้ คือ

  • พี่สาวผมฝันถึงอาม่า ในฝันนั้นอาม่าพูดในทำนองว่า "จะไปยาวแล้วนะ"

  • คนงานของอาอี๊ผมสามคน เดินสวนกับรถของอาอี๊อีกคนหนึ่งที่ขับสวนทางมา บนรถนั้นมีอาอี๊ผมสองคน แต่คนงานทั้งสามบอกว่า เห็นอาอี๊ทั้งสอง และยังเห็นอาม่าด้วย ...คนงานทั้งสามเป็นคนบ้านเดียวกับอาม่า รู้จักกันมานานหลายสิบปี ไม่น่าจะมองผิด

  • มีโทรศัพท์เข้ามาที่บ้านของอาอี๊อีกคนหนึ่ง เมื่ออาอี๊ยกหูรับ สิ่งที่ได้ยินจากโทรศัพท์สายนั้นคือ เสียงเรียกชื่อของอาอี๊ดังๆ ...อาอี๊บอกว่า ไม่ใช่เสียงใครเลย ทั้งเสียงและวิธีเรียก คือ อาม่านั่นเอง

 

เพลงประกอบละคร "ลอดลายมังกร" นี้บอกเล่าเรื่องราวของบรรพบุรุษชาวจีนโพ้นทะเลได้เป็นอย่างดี
ชีวิตของท่านทั้งหลายเป็นแบบนั้นจริงๆ

สู่สุคติ

 

 

ป.ล. ผมเพิ่งพาอากงกลับบ้านที่พิจิตร ช่วงนี้จึงไม่ได้อยู่ในพื้นที่เสี่ยง ขอบคุณสำหรับท่านที่เป็นห่วงครับ
ป.ล.(2) ผมเขียนบล็อกน้่อยลง ตอนนี้จะใช้ทวิตเตอร์มากกว่าครับ https://twitter.com/paepae

Comment

Comment:

Tweet


ป๋อแป๋สู้ๆ
#6 by lullscreen At 2010-05-17 14:39,
ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ

ชีวิตของคนสมัยก่อน สู้และอึดจริงๆ
ผมก็แซ่ตั้งเหมือนกัน สงสัยจะคนบ้านเดียวกัน :D
#5 by โก๋สิจ๊ะ At 2010-05-17 13:17,
> อู๋
ขอบคุณครับ

> เทร่า
ฝั่งพ่อ แซ่ตั้ง
ฝั่งแม่ แซ่ลี้ (หลี) - แซ่อึ๊ง

> ต๊ะ
ใช่ๆ ที่ต๊ะไปเจอวันนั้นพอดีนั่นแหละ
#4 by PaePae At 2010-05-17 07:46,
เสียใจด้วยเป้ วันที่ไปบ้านเป้ รู้สึกจะได้เจอท่านด้วย(รึเปล่าหว่า)
#3 by tamanxzg At 2010-05-17 04:33,
หอบติดมาเสื่อผืนหมอใบ สู่อ่าวไทยแผ่นดินสยาม...
คุณเป้แซ่ไรครับ
เสียใจด้วยนะคะ
#1 by lullscreen At 2010-05-16 23:33,